Nawalang Pangarap

Pangarap ni Romel ang maging isang Segment Producer sa kanilang kumpanya. Alam niya at malinaw sa kaniya noon pa man kung ano ang nais niyang maabot nang siya’y maging empleyado sa kanilang kumpanya.

Ngunit sa kaniyang posisyon ngayon sa kumpanyang pinapasukan, masasabi niyang pangarap ngang maituturing ang pag-abot sa kaniyang minimithing trabaho. Halos isang taon na rin siyang nagtatrabaho bilang isang Production Assistant—trabahong ni minsan ay hindi niya naisip na gagawin niya matapos siyang mag-aral.

Dahil nga nagtapos ng Cum Laude sa kanilang sintang paaral na Unibersidad ng Pilipinas sa Diliman si Romel, dala-dala niya ang titulong pagkakakilanlan niya noong siya ay nag-aaral pa. Kaya ni sa hinagap ay hindi lubos maisip na bilang isang Production Assistant ang gagampanan niyang trabaho sa kanilang kumpanya.

“Okay na rin ito kaysa walang trabaho, marami nga ang nagtapos dyan na tulad ko pero iilan lang talaga sa amin ay may matinong trabaho” pampalubag loob na sambit sa kaniyang sarili.

Ngunit sa puso’t isip niya, nagtatalo ang mga kaisipang dapat sana’y nasa mas magandang posisyon at yung gusto niyang trabaho ang ginagawa niya kaysa kung ano ang kaniyang ginagawa sa kasalukuyan.

Utos dito, utos dyan… reklamo dito, sigaw at bulyaw dyan… kaliwa’t kanan may inaasikaso, ikaw ang tiga-takbo ng mga kakailanganing props sa isang production, isa ka rin sa mga tiga-buhat ng mga mabibigat na gamit na gagamitin sa production, tiga-bitbit ng mga dalahin ng mga host o kung sinomang artista ang kasama sa set—ang buhay niya’y umiikot ngayon sa ganitong uri ng gawain.

Matrabaho, mabigat dalhin, minsan nama’y magaan ngunit madalas, talagang naging bahagi na rin yata ng trabaho ni Romel ang magdala ng sama ng loob dahil sa mga katrabahong hindi niya kapalagayan ng loob. Bukod dito, naging parte na rin ng kaniyang pang-araw-araw na gawain ang magbaon ng mahabang pisi ng pasensya at malalim na pang-unawa sa mga katrabaho.

“Romel, pakihugasan mo nga itong plato ko… at dalhin mo sa opis ko” utos ng kaniyang bisor.

“Opo ma’am” magalang na sagot niya.

Walang hindi na hihindiang trabaho, isa sa mga bagay na nawala sa pagkatao ni Romel, dahil lahat ng trabaho madalas siya ang gumagawa, minsan nga’y kahit hindi niya trabaho ay sa kaniya pinapatapos at pinapatrabaho bagay na labis na ikinasasama ng kaniyang kalooban.

“Romel, ikaw ang maghahatid ng show ngayon!” Ani ng isang katrabaho

“Magdadala ako ng tape sa GMA” sagot niya

“E di isabay mo! Isa lang naman pupuntahan mo di ba? Hintayin mo na lang na matapos yung show para sabay mo ng maihatid!” mataas na tonong sambit ng katrabaho

Hindi na nakaimik, mamumuo ang pagkabuyong nadarama sa katrabaho, ngunit wala siyang magagawa kundi ang sumunod sa utos ng reyna ng kanilang team.

“Romel, di ba ikaw ang gumawa ng CBB na ‘to? Bakit mali-mali itong ginawa mo?” Ani ng isa pang katrabaho

“Ibinigay ko ng maayos ‘yan sa editor ng show e” sagot niya

“E bakit mali?” Inis na tanong ng katrabaho

“Di ko alam e, basta ibinigay ko ng tama ‘yang CBB sa editor” sagot niya

“Ayusin mo ‘yan! Trabaho mo hindi mo ginagawa ng maayos! Ang tagal na nito ha?” bulyaw ng kaniyang katrabahong nangangalaiti sa galit.

Hindi na nagawang ipagtanggol pa ni Romel ang kaniyang sarili sa hari ng kanilang team, naisip din niya kahit papaano na baka ang katrabahong iyon ang nasisi sa pagkakamali na naganap.

Mali bang hindi ko ipagtanggol ang aking sarili sa mga sinasabi nila? Mali ba na lumalabas na parang ako nalang lagi ang sumasalo sa pagkakamali at galit ng ibang tao? Ako lang ba may mali? Saan ako lulugar? Ano’ng gagawin ko para matapos na ang lahat ng ito? Mga tanong na isa-isang lumalabas at pilit na kumakawala sa bugbog na isipang pagod na sa kaiisip ng mga taong dapat pagpasensiyahan at unawain.

Maya-maya pa’y isang katrabaho na malapit sa kaniya at maituturing na kaibigan ang lumapit ang pumawi sa tila apoy na isipang naghihimagsik.

“Uy Romel, kumusta? Kailan ka papanik?” Tanong ng kaniyang katrabaho

“Di ko pa alam e, wala pa akong kapalit, sabi kasi ni Ma’am, di raw ako pwedeng umakyat hanggat wala pa akong kapalit.” Sagot niya sa ka-opisina.

“Ganun? Paano ‘yan? Maghanap kana ng kapalit mo!” Ani ng katrabaho

“Para ngang ayoko ng umakyat e.” Sagot nito

“Bakit naman? Ayaw mo na bang maging researcher? Tanong ng kaibigan na may pag-aalala sa kaniyang tinig.

“Nito lang kasing mga nakaraang araw, parang nawawalan ako ng gana sa mga ginagawa ko, parang nawalan ako ng tulak… ng kasiyahan sa mga bagay na ginagawa ko. Pakiramdam ko kasi parang pagod na pagod na ako.” Sagot niya sa mahina at malamlam na tinig.

“Napagod ka ba sa kahihintay?” Tanong muli ng nag-aalalang kaibigan

“Hindi. Parang biglang ayaw ko nalang.” Sagot nito

“Baka nga pagod ka lang at kailangan ng break.” Sabi ng kaibigan

“Baka nga.” Sagot niya

Nagtapos ang kanilang pag-uusap na naiwian pa rin ang katanungang tumatakbo ngayon sa isip ni Romel.

“Kung kailan ko naman maabaot na ‘yung hakbang patungo sa pangarap ko tsaka ko naman parang gusto ng bitiwan ‘yung kung ano ‘yung matagal ko nang pinanghahawakan.” Sambit ni Romel sa kaniyang isipan.

Sa di maipaliwanag na nadarama, sandaling ipinahinga ni Romel sa isipan, ninanamnam ang malakas at nanunuot sa balat na hanging nagmumula sa air conditioner na nakatutok sa kaniyang likod. Ang samo’t saring tunog at ingay na likha ng yabag ng tao, pag-uusap at pagdadaldalan ng mga ka-opisinang kumakain sa kanilang pantry, bagsak ng pinto, tunog sa pagtipa ng keyboard ng computer, musika na naririnig sa youtube, paghilik ng natutulog na katrabaho—dinadama na siya’y kabilang pa sa mundong ginagalawan. Dinadama na siya’y bahagi pa rin ng kalikasan.

Sa kaniyang pagninilay-nilay, isang pamilyar na boses ang sa kaniya’y tumatawag.

“Romel… Romel… pa-view naman ng show” tawag ng isang editor

“Sige po, nandyan na po ako.” Sagot niya na umaasang maagang matatapos ang show.